1. HAKSIZ REKABET HUKUKUNUN GELİŞMESİ:
Giriş
Türkiye 1990’lı yıllara OECD üyesi ülkeler arasında Rekabet Kanunu bulunmayan tek ülke olma özelliğini sürdürerek girmiştir.
4054 sayılı Rekabetin Korunması Hakkında Kanun T.B.M.M.'nce 07.12.1994 tarihinde kabul edilmiş, 13.12.1994 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Kanunu uygulamaktan sorumlu Rekabet Kurumu'nun karar organı olan Rekabet Kurulu ise, üyelerinin yaklaşık 27 aylık bir gecikmeyle 27.02.1997 tarihinde atanmasıyla oluşmuştur. Kurum, teşkilatını oluşturarak, bu durumu Kanun'un Geçici 2 nci maddesi uyarınca, 05.11.1997 tarihinde yayımladığı bir tebliğ ile kamuoyuna duyurmuş ve bu tarihten sonra hızla başvuruları değerlendirmeye başlamıştır.
Bu çalışmada, önce rekabet hukukunun kısaca tarihçesine yer verilmiş, ardından ana hatları ile Türk Rekabet Kanunu tanıtılmış, son olarak da Rekabet Kurumunun faaliyete geçtiği 05.11.1997 tarihinden 31.12.1999 tarihine kadar geçen sürede Kanunun uygulamasına ilişkin çalışmaların dökümü yapılmıştır.
Tarihçe
- Amerika Birleşik Devletleri
Modern anlamda rekabete ilişkin ilk yasal düzenleme fikri XIX. Yüzyılın ortalarında ABD'de ticari hayatta tröstleşme eğilimlerinin artması üzerine tartışılmaya başlanmıştır. Hazırlayan Senatörün adıyla anılan Sherman Act 1890 yılında Kongre'de kabul edilmiş ve ABD'nin ilk federal rekabet yasası yürürlüğe girmiştir. Senatör Sherman Kongre'de bu yasanın hazırlanış gerekçesini açıklarken; ''Biz nasıl ki siyasal yönetim biçimi olarak siyasal erkin tek elde toplandığı monarşi düzenini reddedip, çoğulcu, demokratik bir yönetim biçimini benimsemişsek, bu anlayışın doğal sonucu olarak ticari hayatta da piyasanın monarkları olan tekel ve tröstlere karşı çıkmalıyız.'' demiş ve bir anlamda rekabetin korunması ve gelişmesine ilişkin düzenlemelerin yalnızca ekonomik gerekçelere dayanmadığının altını çizmiştir.
Rekabetin yatay veya dikey anlaşmalar ve uygulamalar yoluyla kısıtlanmasını ve tekelleşmenin yasaklanmasını düzenleyen Sherman Act'ın XX. Yüzyılın başında görülmeye başlayan birleşme/devralma dalgası karşısında yetersiz kalması üzerine, 1914 yılında Clayton Act ve Federal Trade Commission Act kabul edilmiştir. 1936 yılında Robinson-Patman Act ile fiyat ayrımcılığı konusunda yeni bir düzenleme yapılmış, 1950 ve 1960 yıllarında ise, yasama alanında yapılan diğer düzenlemelerle rekabet hukuku ve özellikle birleşmeler alanındaki mevzuat takviye edilmiştir.
Bu düzenlemeler sonucunda ABD'de güçlü bir rekabet geleneği yerleşmiştir. Rekabet Hukuku ABD'de sadece bireylerin özgürlüğünü koruma aracı olarak değil, aynı zamanda ABD'nin serbest rekabete dayalı ekonomi politikasını güçlendirmenin bir aracı olarak da görülmektedir. ABD'de rekabetin kısıtlanmasına yönelik bir takım uygulamalar ilke olarak yasaklanmıştır. Bu ilkenin içini dolduracak olan ise, içtihat hukuku (case law) geleneğinin bir sonucu olarak mahkeme kararlarıdır.
- Batı Avrupa
Kıta Avrupasında rekabete ilişkin düzenlemeler, İkinci Dünya Savaşı sonrasına rastlamaktadır. İkinci Dünya Savaşını takiben ABD, politik ve ekonomik bakımdan Batı Dünyasının lideri haline gelmiş ve bu liderlik rolüne uygun olarak çok kapsamlı ve katı bir rekabet politikası izlemiştir. ABD'nin liderliğindeki müttefiklerin baskısı sonucu Japonya ve Almanya ekonomik gücün yoğunlaşmasını engelleyen yasal düzenlemeler yapmak durumunda kalmışlardır.
Esasen, iki savaş arası dönemde boy gösteren karteller Avrupa’da rekabet düzenlemelerinin yapılması ihtiyacını ortaya çıkarmıştır. Bu dönemde, özellikle Almanya'da kartellerin yoğun bir şekilde ortaya çıkması ve Nasyonel Sosyalistlere destek vermeleri, kartellerin dünyayı savaşa götüren totaliter rejimlerin gelişmesinde asli bir rol oynadığı düşüncesini doğurmuş ve Avrupa'da kartel oluşumlarına karşı güçlü bir eğilimin belirmesine neden olmuştur. Öte yandan ABD'nin rekabete karşı ödün vermeyen yaklaşımı, Avrupa ülkelerinin üretici ve tüketicileri üzerinde de etkili olmuştur. Bu etkileşim içinde Almanya'dan başlamak üzere rekabet kanunları kabul edilmeye başlanmıştır. 1958 yılında, ABD ekolünden farklı nitelikler taşıyan ve sosyal pazar ekonomisi görüşünden etkilenen Alman Kartel Kanunu kabul edilmiştir.
Ancak, asıl önemli gelişme 18 Nisan 1951 tarihinde imzalanan Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu (AKÇT) Antlaşmasının başlattığı süreçde Avrupa Ekonomik Topluluğunu (AET) kuran Roma Antlaşmasının 1 Ocak 1958’de yürürlüğe girmesidir. Münhasıran kömür ve çelik sektörlerine yönelik olan AKÇT Antlaşması rekabet düzenlemeleri bakımından iki önemli madde (65 ve 66) içermektedir. Sözkonusu maddeler hükümleri Roma Antlaşmasında öngörülen rekabet sistemine de öncülük etmiştir.
Roma Antlaşmasının 2’nci maddesinde, temel amaç “üye ülkeler arasında bir ortak pazarın yaratılması” olarak belirlenmiş ve madde 3 (g)’de ifadesini bulan “iç pazar dahilinde rekabetin bozulmamasını sağlayacak bir sistemin kurulması” bu amaca yönelik önemli araçlardan birisi olarak kabul edilmiştir. Bu çerçevede, Roma Antlaşmasında Rekabet Politikası başlığı altında ayrı bir bölüme yer verilmiştir. Bu bölümde yer alan ve teşebbüsler arası rekabeti kısıtlayıcı uygulamaları düzenleyen 85* ve hakim durumdaki teşebbüslerin bu hakim durumlarını kötüye kullanmalarını yasaklayan 86 'ncı maddelerle teşebbüslere uygulanacak rekabet kuralları düzenlenmiştir. Her iki madde Avrupa Topluluğu Rekabet Mevzuatının temel iki direği olarak kabul edilmektedir.
Ancak, Roma Antlaşması, imzalandığı dönemin şartları gözönüne alınarak, teşebbüsler arasında gerçekleşen ve hakim durum yaratma ya da mevcut bir hakim durumu güçlendirme yoluyla rekabeti önemli ölçüde kısıtlayan birleşme ya da devralmalara ilişkin bir düzenlemeden yoksun bırakılmıştır. Bu eksiklik, uzun çabalar sonucunda üzerinde anlaşmaya varılan 4064/89 Sayılı Birleşme Tüzüğü’nün 1990 yılında yürürlüğe girmesi ile giderilmiştir.
Roma Antlaşması’nda yer alan rekabet kurallarını ulusal rekabet kanunlarından ayıran önemli iki özellik; ilk kez rekabete ilişkin uluslarüstü bir düzenleme olması ve temel amacının, üye ülkeleri içeren ortak bir pazar yaratılmasıdır. Bu bağlamda, Avrupa Topluluğu Rekabet düzenlemesinin dar bir ekonomik etkinlik amacından daha fazlasıyla ilgili olduğu kabul edilmektedir.
Roma Antlaşması, uluslarüstü niteliği ile rekabet politikası alanında üye devletler düzeyinden Topluluk düzeyine, aralarındaki ticaretin etkilenmesi ölçüsünde egemenlik devri öngörmüştür. Ayrıca, Roma Antlaşmasının uygulanması sırasında ortaya çıkan AT Rekabet Mevzuatı Adalet Divanı kararları ile ulusal rekabet mevzuatları karşısında üstünlük kazanmıştır. Bu çerçevede, üye devletlerin ulusal rekabet hukukları, ancak üye devletlerarası ticareti etkilemeyen rekabeti sınırlayıcı uygulamalar söz konusu olduğu ve AT mevzuatı ile çatışmadığı ölçüde uygulanmaktadır. Roma Antlaşmasının yürürlüğe girmesinden sonra birçok üye ülke Roma Antlaşması'nda ve ikincil mevzuatta öngörülen düzenlemelere paralel olarak kendi ulusal rekabet kanunlarını çıkarmış ya da değiştirmişlerdir. Avrupa Birliği’nde Rekabet politikası alanında yetkili kurumlar: Avrupa Birliği Komisyonu, Komisyon’ca alınan kararların yargısal denetimini yapan İlk Derece Mahkemesi ve Avrupa Toplulukları Adalet Divanı'dır.
- Türkiye*
Anayasanın 167 nci maddesi devlete "para, kredi, sermaye, mal ve hizmet piyasalarının sağlıklı ve düzenli işlemelerini sağlayıcı ve geliştirici tedbirleri" alma; "piyasalarda fiili veya anlaşma sonucu doğacak tekelleşme ve kartelleşmeyi" önleme görev ve sorumluluğunu yüklemiştir. 4054 sayılı Rekabetin Korunması Hakkında Kanunun hazırlığında rol oynayan birinci etmen bu Anayasal hükmün gereğinin yerine getirilmesidir.
Kanunun hazırlanmasında etkili olan bir diğer unsur da, uluslararası anlaşmaların Türkiye’ye yüklediği yükümlülüklerdir. Burada özellikle, Türkiye ve AET arasındaki 12 Eylül 1963 tarihli Ortaklık Anlaşması (Ankara Anlaşması) çerçevesindeki yükümlülüklerden söz etmekte yarar vardır. Ortaklık Anlaşması’nın 16 ncı maddesi, Roma Antlaşmasının rekabet, vergi ve mevzuatın uyumlaştırılması ile ilgili hükümlerinde anılan ilkelerin, ortaklık ilişkisinde uygulanmasını öngörmüştür. Nitekim, Türk Rekabet Kanunu büyük ölçüde Roma Antlaşmasının 85. ve 86. maddelerini kaynak almıştır. Ayrıca, belirtmek gerekir ki, 6 Mart 1995 tarihli Ortaklık Konseyi Kararı ile 1 Ocak 1996’da yürürlüğe giren Avrupa Birliği ile Gümrük Birliği’nin yarattığı olumlu atmosfer 4054 sayılı Rekabetin Korunması Hakkında Kanunun kabul sürecinde kuşkusuz önemli bir rol oynamıştır.
Kanun 1994 yılı sonunda kabul edilerek yürürlüğe girmiş olmakla birlikte, konuya ilişkin bir yasal düzenleme yapılmasına yönelik çalışmaların tarihi sanıldığının aksine uzun sayılabilecek bir geçmişe sahiptir.
İlk defa 1971 yılında Ticaret Bakanlığı öncülüğünde esas konusu tüketicinin korunması olan bir sempozyum yapılmıştır. Bu sempozyum sonrasında Bakanlıkta yapılan bir çalışma ile; ''Tüketicinin Korunması İçin Ticaret Konusu Mal ve Hizmetlerle İlgili Faaliyetlerin Düzenlenmesi Hakkında Kanun Tasarısı'' hazırlanmıştır. Bu tasarıda esas itibariyle tüketicinin korunmasına ve iç piyasanın düzenlenmesine ilişkin hükümler yer almaktadır.
Bu konuda Ticaret Bakanlığının hazırladığı ikinci tasarı 1975 tarihli, ''Ticaretin Düzenlenmesi ve Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun Tasarısı'' dır. İlk kez bu tasarıda rekabet hukuku kapsamında yer alan hususlara dair bir hüküm bulunmaktadır.
Bakanlıkça 1980 yılında hazırlanan bir başka tasarı, ''Ticarette Dürüstlüğün Korunması Hakkında Kanun Tasarısı'' başlığını taşımaktaydı. Tasarıda kanunun amacı; ''serbest piyasa düzenini korumak, rekabeti bozucu unsurları bertaraf etmek…'' şeklinde ifade edilmiştir.
Ticaret Bakanlığı’nca 1981 yılında hazırlanan ''Ticari Faaliyetlerin Düzenlenmesi ve Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun Tasarısı'' ise esas itibariyle isminin farklılığı dışında özü itibariyle önceki tasarıdaki hükümlere paralel düzenlemeler içermektedir.
Ekim 1983 ve Mart 1984 tarihli ''Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun Tasarılarında'' ilk defa karteller ve tekellere ilişkin düzenlemeler ayrı bölümlerde ele alınmıştır.
1980'li yıllarda Türkiye'de benimsenen yeni ekonomik modelin yaratmış olduğu ortamın yanısıra 1982 Anayasasının 167. Maddesinin Devlete açıkça, piyasalardaki fiili veya anlaşma sonucu doğacak tekelleşme ve kartelleşmeyi önleme görevi vermesi üzerine, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı, rekabetin sınırlanmasına ilişkin sorunları, tüketicinin korunması ve ticaretin düzenlenmesine ilişkin sorunlardan ayırarak Kasım 1984 tarihinde, ''Rekabeti Sınırlayan Anlaşmalar ve Uygulamalar Hakkında Kanun Tasarısı'' nı hazırlamıştır.
Bu tasarı, rekabete ilişkin ilk bağımsız metin olmasının yanında, öncekilerden farklı olarak yasalaşmak üzere TBMM'ye giden ilk metin olma özelliğini de taşımaktadır. Tasarı, Aralık 1985'de TBMM'ye sevkedilmiş; ancak, 17. Yasama Dönemi içinde görüşülemediği için 1987 seçimlerinden sonra kadük olmuş ve Bakanlığa geri gönderilmiştir.
Yeni dönemde görüşülmek üzere Tasarının ilgili kuruluşlara gönderilmesi sırasında Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği (TOBB) tarafından oluşturulan bir çalışma grubu tarafından Bakanlığın Tasarısına alternatif başka bir tasarı hazırlanarak 1990 yılında Bakanlığa gönderilmiştir. Ancak bu tasarılar TBMM'ye gönderilmemiştir.
1991 genel seçimlerini müteakip Sanayi ve Ticaret Bakanlığında yıllardır bir türlü çıkarılması başarılamamış iki önemli kanun tasarısının yeniden ele alınarak yasalaştırılmaları amacıyla bir komisyon kurulmuştur. Bu komisyon daha sonra iki alt komisyon halinde, 1992 yılında yaptığı çalışmalar sonucunda iki ayrı metin halinde ''Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun Tasarısı'' ile ''Rekabetin Korunması Hakkında Kanun Tasarısı''nı hazırlamıştır. Rekabetin Korunması Hakkında Kanun Tasarısı hazırlanırken, ABD, İngiliz ve AT rekabet kuralları dikkate alınarak önceki tasarılardan oldukça farklı yeni bir metin ortaya çıkarılmıştır. Temmuz 1992 tarihinde hazırlanan bu tasarı görüşleri alınmak üzere tüm ilgili kuruluşlara gönderilmiş, gelen görüş ve eleştiriler değerlendirilerek son şekli verildikten sonra TBMM'ye sevkedilmiştir. Tasarı, girişte de belirtildiği gibi Genel Kurulda 07.12.1994 tarihinde görüşülerek kabul edilmiş, 13.12.1994 tarih ve 22140 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.
Hukuki anlamda “haksız rekabet” fikri, 1850 yıllarında, Fransa’da ortaya atılmıştır. Modern rekabet hukuku, Fransız hukuk düşüncesinin yaratmasıdır. Haksız rekabete karşı himaye ihtiyacı, ticari ve sınai sahalara tanına serbestiyetten ve buna bağlı olarak da bu sahalarda gerçekleşen gelişmeden doğmuştur.
Fransız rekabet hukuku, hukuki tatbikatın eseridir. Mahkemeler, haksız rekabetin, Medeni Kanunun 1382. maddesi anlamında bir “kusur” (faute) teşkil etmekte olduğuna karar vermişlerdi. Haksız Rekabetin, başlangıçta, kesin bir tanımı olmamakla beraber, gittikçe çoğalan dava sayısı, bu konuda da bir birliğin ortaya çıkması sonucunu doğurmuştur.
Medeni Kanunun tesirinde kalan Belçika, İtalya, ve Hollanda’da da, Fransa’dakine benzer bir gelişme olmuştur. Almanya da ise daha değişik bir yol izlenmiştir. Mahkemeler, medeni hukukun genel hükümlerinin haksız rekabete karşı hiçbir himaye sağlamadığına karar vermişlerdi. Özel bir kanunun yasaklamadığı şeyler, meşrû talakki edilmişti. Bu uygulama,ham hukuki bünyede ve ham de hakimlerin psikolojilerinde bir farklılığın varlığını ifade etmektedir. Gerçekten alman mahkemeleri, Napolyon Kod’unun
1900 yılına kadar uygulandığı Ren bölgesinde, kanuni esaslar Fransa ile aynı olmasına rağmen, bu yolu takip etmişlerdi.
Almanya’da Haksız Rekabetin önlenmesi kanunu koyucunun müdahalesi sayesinde gerçekleşmiştir. Haksız Rekabetin önlenmesi konusunda ki ilk kanun, 1896’da kabul edilmiştir. Daha sonra bu kanun, yerini, 1909’da, Haksız rekabetin önlenmesine ilişkin bir başka kanuna bırakmıştır. Bu sonuncu kanun, bazı değişikliklere maruz kalmasına rağmen, halen yürürlüktedir.
Haksız rekabetin önlenmesine ilişkin özel hükümler, daha sonra, Belçika Lüksemburg ve İtalya’da da kabul edilmiştir. Bugün için Avrupa’da, haksız rekabetin hukuki anlamda önlenmesi konusunda şu iki sistem mevcuttur:
• Hukuki mesuliyete ilişkin genel hükümleri uygulayan Fransız sistemi
• Özel kanunu uygulayan Alman sistemi
Bunlardan ayrı olarak bütün ülkelerde cezai hükümlerde vardır. 1
1. Yazan: Dr. G. SCHRICKER –Çeviren. Doç. Dr. Akar ÖÇAL
(AVRUPA EKONOMİK TOPLULUĞUNA DAHİL ÜLKELERDE HAKSIZ REKABETİN ÖNLENMESİ.
HAKSIZ REKABET’İN TANIMI
Aldatıcı davranışlarla ya da iyi niyet kurallarına aykırı başka yollarla ekonomik rekabetin başkaları ya da toplum zararına kötüye kullanılması. Haksız rekabetin düzenlenmesinin amacı başlangıçta rakipler arasında hakkaniyeti koruma olmasına karşın, sonradan toplumun ekonomik düzenini koruma amacı öne geçmiştir. Günümüzde tüketicinin korunmasını da içeren geniş kapsamlı bir “rekabet hukuku”ndan söz edilebilir. Avrupa Topluluğu antlaşmalarında ve bunların uygulanmasında, bir tür haksız rekabet olan dampingin yasaklanması da önemli bir yer tutar. Türk hukukunda haksız rekabet Borçlar Kanunu’nun (BK) 48. maddesinde yer aldığı gibi, Türk Ticaret Kanunu’nun (TTK) 56-57. maddelerinde de düzenlenmiştir. Ticari olmayan haksız rekabet durumları için BK‘nın 48. maddesinin uygulanması öngörülmüştür. Ama TTK’nın 56.maddesinde verilen tanım her türlü haksız rekabeti kapsadığından, BK’nın 48. maddesi hemen hemen hiç uygulama alnı bulmamaktadır. Haksız rekabet TTK’da herkese karşı ileri sürülebilen mutlak bir hak olarak kabul edilmiş ve ticari işletmeyle ilgili olması koşulu aranmamıştır. Haksız rekabet durumları TTK’nın 57. maddesinde 10 bent olarak geniş bir biçimde sayılmıştır.
1. KÖTÜLEME
2. GERÇEĞE AYKIRI BİLGİ VERME
3. ALDATICI REKLAM
4. AYRIK YETENEK KANISINI UYANDIRMA
5. KARIŞTIRMYA YOL AÇACAK BİR ŞEKİLDE BENZETME
6. YARDIMCILARI GÖREVLERİNİ KÖTÜYE KULLANMAYA KANDIRMA
7. YARDIMCILARDAN İŞLETMENİN SIRLARINI ELE GEÇİRME
8. SIRLARDAN YARARLANMA VE YAYMA
9. GERÇEĞE AYKIRI ŞAHADETNAME VERME
10. İŞ YAŞAMININ KOŞULLARINA UYMAMA
Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu da 83. ve 84. maddelerinde bunlara ek iki konuyu daha düzenlemiştir. Bunlar; bir eserin ad ve alametleri ile çoğaltılmış nüshalarının biçim bakımından taklit edilmesi ya da işaret, resim ya da sesin çoğaltılmasıdır.
Haksız rekabet eylemi doğrudan kendisine yönelmese de zarar gören ya da görme tehlikesi bulunan işletme sahibi, haksız rekabet yüzünden ekonomik çıkarları zarara uğrayan müşteri ve bunların bağlı oldukları mesleki kuruluşlar ve iktisadi birlikler, tazminat dışında, tespit, yasaklama ve düzeltme davası açılabilir. Dava açılabilecek kişiler ise haksız rekabet eylemini işleyen kişiler, haksız rekabete konu olan malları durumu bilmeden ya da bilerek satışa sunan ya da kişisel gereksiniminden daha fazlasını elinde bulunduran kişiler, haksız rekabet eylemini işleyenleri yanında çalıştıran kişilerdir. Ayrıca yazı ya da ilanın onay almadan yayımlanması, yazı sahibi ya da ilan verenin bildirilmemesi ya da başka nedenlerden yazı sahibi ve ilan sahibi aleyhine Türk mahkemelerinde dava açılamaması durumlarında sırasıyla yazı işleri müdürü, ilan servisi şefi, yardımcı ve basımevi sahibi hakkında dava açılabilir. Dava hakkı olan taraf, bu hakkın doğumunu öğrendiği tarihten başlayarak 1 yıl ve her durum da 3 yıl içinde dava açabilir. BK. 49 Maddesinde ön görülen koşulların varlığı durumunda manevi tazminat davası açılabilir. Ceza davasının açılabilmesi şikayete bağlıdır. 2
HAKSIZ REKABET KAVRAMI VE KAPSAMI
( HAKSIZ REKABET ), T.Ticaret Kanununun 56. ve devamı maddelerinde yasal düzenlemeye tabi tutulmuş görülmekle beraber, ayrıca bir çok özel yasalarda da haksız rekabetten söz edildiği görülür. Ayrıca yine T. Ticaret Kanununun 56. ve dv. Maddelerinden başka,
172. maddesinde : ( Kollektif Şirket ortağının rekabet yasağı )
250. maddesinde : ( Komandit Şirket Ortağının rekabet yasağı )
335. maddesinde : ( Anonim Şirket Yönetim Kurulu Üyelerinin rekabet yasağı)
547. maddesinde : ( Ltd. Şirket ortağının rekabet yasağı )
Borçlar K. 348 – 351. maddelerinde ( İşçinin haksız rekabet yasağı ),
Borçlar K. 526. maddesinde: ( Adi şirket ortağının rekabet menuiyeti )” hükümleri de özel haksız rekabet türlerini oluşturmaktadır.
Ayrıca :
Borçlar K. nun 48. maddesi, adeta T.T.K 56 VE 57. Maddesini kısaltılmış şekli görünümünde olup, “Haksız rekabetin şekil ve sonuçlarını” haksız rekabetten doğan “tazminatı göstermektedir.
Borçlar K. 526. madde de : Adi Şirket Ortaklarının ( Rekabet Yasağını ) belirlemiştir.
B.K. 49. maddesi ( Manevi tazminat ) la ilgili olup, zaten T.T.K.’nın 58/e bendi göndermesi ile haksız rekabetten doğan ( hukuki sorumluluğun ) ( Manevi Tazminat ) bölümünü düzenlemektedir.
Bütün bunlardan başka, “İhtira beratı Kanunu” “Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu” “Sinema, Video ve Müzik Eserleri Kanunu” ve “Basın Kanunu” “TSE Markası” ile ilgili özel yasalarda da, “ Bunlardan doğan haklara tecavüz” halinde yine ( Haksız Rekabet ) oluşacağı ve bunun önlenmesi veya tazminat davaları açılabileceği açıkça görülmektedir.
A – TÜRK TİCARET KANUNU VE BORÇLAR KANUNUNDA HAKSIZ REKABET
Haksız rekabet müessesi esas itibariyle Türk Ticaret Kanununun 56. ve müteakip maddelerinde düzenlenmiştir.
Borçlar kanununda da haksız rekabet ile ilgili hükümler vardı: Borçlar Kanununun 48. maddesinde haksız rekabet genel olarak düzenlenmiştir.Aynı kanunun hizmet sözleşmesi ve 455. maddesinde de ticari mümessil, ticari vekil dolayısıyla haksız rekabetin düzenlenmiş olduğunu görüyoruz.
Borçlar kanununun 48. maddesiyle, Türk Ticaret Kanununun 56. ve müteakip maddelerinin uygulama alanını saptamak zordur. Türk Ticaret Kanununun 56. maddesinden anlaşıldığı gibi, bu kanun hükümleri yalnız ticari işletmeye ilişkin haksız rekabet hallerine değil, ekonomik rekabetin her türlü suiistimali hallerine uygulanmaktadır. Bu suretle Türk Ticaret Kanunu, Haksız rekabet dolayısıyla daha geniş bir uygulama alanı bulmaktadır. Bu taktirde, borçlar kanununun 48. maddesi için uygulama alanı, hemen hemen kalmamaktadır.
Kanun koyucu, Türk Ticaret Kanununun Meriyet ve Tatbik Şekli Hakkındaki Kanununun 41. maddesinin 2. fıkrasına bir hüküm ilave etmek suretiyle, Türk Ticaret Kanununun hükümlerini, ticari işlerdeki haksız rekabet hallerine hasretmek istemiştir.Ticari işlere ait olan haksız rekabet hakkında Ticaret Kanununun hükümleri mahfuzdur. Bu hükme dayanıldığı taktirde, taraflardan ikisinin veya birinin tacir olması ve işin hiç olmazsa taraflardan birinin ticari işletmesiyle ilgili bulunması halinde Türk Ticaret Kanununun hükümleri, diğer hallerde ise Borçlar kanununun48. maddesi hükümleri uygulanır.
Bu yoruma tamamen katılmak zordur. Çünkü, Türk Ticaret Kanununun 56. maddesi değiştirilmemiştir. Ve bu madde haksız rekabeti bütün ekonomik hayata teşmil etmektedir. Bununla beraber, Türk Ticaret Kanununun Meriyet ve Tatbik Şekli Hakkındaki Kanunun, Türk Ticaret kanunundan daha sonra çıkarılmış olduğu gerekçesiyle, Türk Ticaret Kanununun 56. maddesinin değiştirilmiş olduğu söylenebilir.Bu taktirde Borçlar Kanunundaki düzenlemeye oranla daha ayrıntılı ve kapsamlı olan Türk Ticaret Kanunundaki hükümler ticari iş niteliğinde olmayan haksız rekabet hallerine uygulanmamış olur. Bu sonuç, ikili bir düzenleme doğurur ki, bunu savunmak güçtür.Bağdaştırılması güç olan bu durum, Borçlar Kanununun 48. maddesinin, İsviçre de olduğu gibi kaldırılmamış olmasından ve bağımsız bir haksız rekabet kanunu çıkarılmamış bulunmasından ileri gelmektedir.
HAKSIZ REKABETİN TANIMI
Haksız rekabetin tanımı, T.T.K nun 56. maddesinde en açık biçimde yapılmış bulunmaktadır.
T.T.K :
A- HAKSIZ REKABET KAVRAMI VE KAPSAMI
I. TARİFİ:
T.T.K MADDE 56 – (Haksız rekabet aldatıcı hareket veya hüsniniyet kaidelerine aykırı sair suretlerle iktisadi rekabetin her türlü suistimalidir. )
Çok açık olan bu tanımlamaya göre ( haksız rekabet ) Üç Unsuru içermektedir:
• Ortada iyi niyete dayalı bir ( iktisadi rekabet ) olması,
• Buna karşı, aldatıcı ve iyi niyet kurallarına aykırı eylemler bulunması,
• Dürüst ticari yaşamdaki iktisadi rekabetin kötüye kullanılması,
Özet olarak; Haksız rekabet, dürüst tacirin emeğine, ününe, müşterilerine ve kazancına, haksız bir biçimde el atmakta tır.
O halde, Haksız Rekabet oluşturan “hüsnüniyet kuralları” na aykırı davranışlar nelerdir?
Bunlarda adeta kazuistik bir biçimde T.T.K nun 57. maddesinde teker teker sayılmıştır:
II. Hüsnüniyet Kaidelerine Aykırı Hareketler:
T.T.K madde 57 – hüsnüniyet kaidelerine aykırı hareketler, hususuyle şunlardır.
1) Başkalarını veya onların emtiasını, iş mahsullerini, Faaliyetlerini ya da ticari işlerini yanlış, yanıltıcı veya lüzumsuz yere inciltici bayanlarla ( KÖTÜLEMEK;)
2) Başkasının ahlaki veya mali iktidarı hakkında ( HAKİKATE AYKIRI MALUMAT VERMEK;)
3) Kendi şahsi durumu emtiası, iş mahsulleri, ticari faaliyeti veya ticari işleri hakkında (YANLIŞ VEYA YAN ILTICI MALÜMAT;) vermek veyahut üçüncü şahıslar hakkında aynı şekilde hareket suretiyle rakiplerine nazaran onları üstün duruma getirmek;
4) Paye, Şahadetname ve mükâfat almadığı halde, bunlara sahip imişcesine hareket ederek ( MÜSTESNE KABİLİYETE MALİK BULUNDUĞU ZANNINI UYANDIRMAYA ÇALIŞMAK) veya buna müsait olan yalnız unvan yahut mesleki adlar kullanmak;
5) Başkasının emtiası, iş mahsulleri; faaliyeti veya tic. İşletmesiyle (İLTİBASLAR MEYDANA GETİRMEY ÇALIŞMAK ) veya buna müsait bulunan tedbirlere başvurmak, hususiyle ( BAŞKASINI HAKLI OLARAK KULLANDIĞI AD, UNVAN, MARKA, İŞARET vb. gibi tanıtma vasıtaları ile iltibasa meydan verebilecek surette, ad, unvan, marka, işaret gibi tanıtma vasıtaları kullanmak) veyahut iltibasa meydan veren malları durumu bilerek veya bilmeyerek, satışa arzetmek veya şahsi ihtiyaçtan başka her ne sebeple olursa olsun ( ELİNDE BULUNDURMAK)
6) Üçüncü şahısların müsdahdemlerine , vekillerine veya diğer YARDIMCILARINA onları vazifelerini ihlale sevk etmek suretiyle kendisine veya başkasına menfaatler sağlamak maksadıyla veya bu kabul menfaatleri sağlamaya elverişli olacak suretle, müstahak olmadıkları ( MENFAATLER TEİN VEYA VAADETMEK)
7) MÜSTAHDEMLERİ, vekilleri veya diğer yardımcı kimseleri iğfal suretiyle istihdam edenin veya müvekkillerinin imalat veya ( ticaret sırlarını ifşa ettirmek) veya (ele geçirmek)

Hüsnüniyet kaidelerine aykırı bir şekilde elde ettiği veya öğrendiği imalat veya ticaret sırlarından haksız yere faydalanmak veya onları başkalarına yaymak;
9) Hüsnüniyet sahibi kimseleri iğfal edebilecek suretle ( hakikate aykırı hüsnühal ve iktidar şahadetnameleri vermek9
10) Rakipler hakkında da cari olan kanun, nizamname, mukavele veyahut mesleki veya mahalli adetlerle tayin edilmiş bulunan “iş hayatı şartlarına riayet etmemek”
BORÇLAR KANUNUNU İLGİLİ MADDELERİ
Haksız Rekabet: Borçlar K. m – (yanlış ilan ve hüsnüniyet kaidelerine mugayir sair hareketler ile müşteri tenakus eden yahut bunları kaybetmek korkusuna maruz olan kimse, bu fiillere hitam verilmesi için faili aleyhine dava ikame ve failin hatası vukuunda sebebiyet verdiği zararın tazminini talep edebilir.
Ticari işlere ait olan haksız rekabet hakkında Ticaret Kanunu hükümleri mahfuzdur.
Manevi tazminat:
Borçlar K. 49. m ( 4.5.1988, t. 3444 K.la değişik)
Şahsiyet hakkı, hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişi, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat namıyla bir miktar para ödenmesini dava edebilir.
Hakim, manevi tazminatın miktarını tayin ederken, tarafların sıfatını, iştigal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate alır.
Hakîm, bu tazminatın ödenmesi yerine diğer bir tazmin sureti ikame veya ilave edebileceği gibi tecavüzü kınayan bir karar vermekle yetinebilir ve bu kararın basın yolu ile de ilanına da hükmedebilir.
I. Rekabet memnuniyeti:
B.k. MADDE 348- ( İş sahibinin müşterilerini tanımak veya işlerinin esrarına nüfuz etmek hususlarında işçiye müsait olan bir hizmet akdinde her iki taraf, akdin hitamından sonra, işçinin kendi namına iş sahibi ile rekabet edecek bir iş yapamaması ve rakip müessesede çalışmamasını ve böyle bir müessesede şerik veya sair sıfatla alakadar olmamasını, şart edebilirler.
Rekabet memnuniyetine dair olan şart, ancak işçinin müşterileri tanımasından ve esrara nüfuzundan istifade ederek iş sahibine hissolunacak derecede bir zarar husulüne sebebiyet verebilecek ise, caizdir.
İşçi akdin yapıldığı zamanda reşit değil ise rekabet memnuniyetine dair olan şart batıldır.
II. Hududu: ( İşçinin rekabet yasağının sınırı):
B.K. MADDE:349- (Rekabet memnuniyeti ancak işçinin iktisadi istikbalinin hakkaniyete mualif olarak tehlikeye girmesini menedecek suretle zaman, mahal ve işin nevi noktasında hal icabına göre münasip bir hudut dahilinde şart edilmişse muteberdir.)
III. Şekil:
B.K. MADDE 350- (Rekabet memnuniyeti, sahih olmak için tahriri mukaveleye merbut olmak lazımdır.)